Queres saber como fermentan os viños?

Hoxe queremos falarche dese proceso que dende afora parece tan alquimista e que resulta ser do máis natural: a transformación do mosto en viño.

Prodúcese no momento que uns compostos chamados encimas transforman a glucosa, que é o segundo compoñente maioritario do zume da uva despois da auga, en alcol e anhídrido carbónico, principalmente. Esta transformación, que se xenera para aportar enerxía a case que todos os seres vivos, realízana unhas encimas contidas nuns seres unicelulares chamados levaduras. As levaduras son fungos microscópicos que están na atmósfera e principalmente nas zonas con altas concentracións de azúcres.

O pase de diapositivas require JavaScript.

(Así fermentan os nosos viños da colleita 2013)

Na pel das uvas atópanse moitas especies deste fungo, sen embargo non todas son aptas para lograr unha fermentación na que se orixinen os aromas desexados. A maneira de escoller os mellores especimes destes organismos é adicionando sulfuroso, ese “sulfito” que vos indican todas as botellas dos viños españois, e que serve para eliminar as levaduras “malas”, así como outras bacterias; ademáis evita que o mosto se oxide en contacto co osíxeno, como lle pasa por exemplo, ás mazas cando as cortas.

Pouco tempo despois de prensar as uvas, as levaduras comenzan a converter os azúcres en alcol e anhídrido carbónico, entre outras mínimas formacións de ácidos e aminoácidos, xerando moita calor. Precísanse moitísmas levaduras para a completa fermentación do mosto, polo que éstas se teñen que reproducir con enorme rapidez. No caso do tinto ademáis é o momento no que se extraen da pel e as píbedas os taninos (cantos máis, maior astrinxencia), e a materia colorante que se atopa na pel, pois este viño a diferencia do branco, fermenta o mosto xunto coa pulpa, a pel e as píbedas da uva.

Agora, cando vexades esa espumiña na cima dos depósitos e sintades ese calorciño que emanan recordade que aí dentro se atopan millóns e millóns de levaduras nutríndose daquelas uvas tan doces que saboreastedes, e que eses pequenos seres convertiran no viño que despois desfrutaredes.

A “Xira Senlleira” de Os da Ría chega a Pontevedra

Os da Ría regresan a Pontevedra un ano despois de presentar en Culturgal o seu Disco Díscolo (un traballo subvencionado a través dunha campaña de crowdfunding), como punto culminante da súa “Xira Senlleira” por toda a comunidade, donde tamén nos avanzarán algúns temas no seu novo proxecto musical “Non é país para xovens”.

concerto pontevedraNa sala de prensa do Concello de Pontevedra, Carlos Meixide e Tomás Lijó, os dous rapaces que están detrás do grupo humorístico-musical galego Os da Ría, presentaron o concerto que ofrecerán mañá no Teatro Principal e abriron unha botella de viño do Ribeiro exactamente igual á que recibiron os ‘mecenas’ do seu ‘Disco díscolo’, un traballo subvencionado a través dunha campaña de crowdfunding e presentando no Culturgal do ano pasado exactamente así, entre dúas botellas de viño. “É verdade. Presentámolo en Pontevedra. Así que dalgunha maneira co concerto do sábado pechamos un círculo”, comentaron ao tempo que avanzaron que no vindeiro Culturgal, que se celebrará no Recinto Feiral dende o 30 de novembro, servirá para lanzar a campaña de crowdfunding do seu novo álbum. “O primeiro disco galego adicado directamente aos vellos: Non é país para xovens”.

Algún dos temas novos do dúo caerá no concerto do Principal. Puxeron como exemplo Galegos de ben. Aínda que o repertorio, que interpretarán acompañados dos seus músicos habituais e da banda de “ventosidades” Os homes sen medo, estará baseado nos seus “grandes xites: Caramba que guapa estás GaliciaInfanta Elena ou Fernando Ónega”.

Podedes mercar as entradas na páxina de Servinova facendo click aquí: Os da Ría – Xira Senlleira

Fontes: Os da Ría, La Voz de Galicia, Diario de Pontevedra

Mexillóns con chourizo

Para a receita da Despensa desta semana vamos botar man dun libro moi xeitoso publicado non fai moito mediante o proxecto Equal Avia Crea Futuro. Unha publicación coa que se pretende transmitir as receitas máis coñecidas da nosa gastronomía e unha ferramenta de traballo para todos os restaurantes e establecementos gastronómicos da comarca. Falamos do receitario “Cociña tradicional do Ribeiro”.

Usamos o mexillón galego como ingrediente principal da receita de hoxe para ensalzar un producto tan natural e saludable cun suxerente e delicioso sabor. Ricos en proteínas, debido ó seu elevado contido en glucosaminas resulta de especial utilidade nos procesos articulares como a reuma, a artritis e a artrosis. Contén moito omega-3 que axudan a controlar os niveis de colesterol en sangue. Ricos en vitaminas do grupo B, que permiten combatir estados de fatiga, sendo ademáis un alimento interesante para nenos e deportistas. Ricos en minerais (entre os que destacan o calcio, o iodo, o ferro, o potasio e o magnesio). O seu elevado aporte de ferro fainos moi adecuado para persoas con anemia ferropénica. O iodo, por otro lado, prevén o hipotiroidismo.

mexillons con chourizoIngredientes (para catro persoas)

2000 g. de mexillóns
Unhas follas de loureiro
Un chorriño de aceite de oliva
Unha chisca de sal
1 cebola
1 allo porro
2 chourizos de carne
1/2 litro de nata
1 vaso de viño branco do Ribeiro

Elaboración

Nunha tarteira cun pouco de auga no fondo e unhas follas de loureiro cócense os mexillóns co fin de que abran axiña co vapor. Por outra banda, refogamos a cebola e o allo porro que previamente teremos cortado en xuliana. Cortamos os chourizos finos e engadimolos á tixola sen que se faga demasiado. Engadimos o vaso de viño branco e deixamos reducir.
A continuación, mesturamos os mexillóns con este preparado, e por último engadimos a nata ata que ferva.
Presentamos nunha fonte cos mexillóns ó redor, a cebola, o porro e o chourizo no medio, e co prebe regamos todo no seu conxunto.

Curiosidade

Para os profános na miticultura tedes que saber que os primeiros intentos de cultivar mexillóns en Galicia non se producen ata principios do século XX, cando se comprobou que os mexillóns que se fixaban nos paus empregados para secar as redes medraban máis e máis pronto que aqueles que crecían nas rochas. Esta observación levou á instalación de empalizadas próximas á beira do mar, cravadas na area, para que se fixase naturalmente a semente de mexillón. Este sistema importado dende Francia deu paso á utilización dunhas boias das que se colgaban as cordas, logo a caixóns, despois barcos vellos que non servían para a pesca, e por último os artefactos flotantes construídos especificamente con este fin, as actuais bateas.

Enlace a Receitas en .pdf