Ourense vive a maxia suprema do Entroido

Das festas do ano, quizais o Entroido sexa a que máis entusiasmo desperta e a que ten raices máis lonxanas. Porque desde hai milleiros de anos o noso pobo, e todos os que con el tiveron relación, aprecian a necesidade de vivir por uns días unha inversión de valores, de trastocar papeis, de “tolear” colectivamente rachando moldes e xeitos de vivir.

“O Entroido, no mundo físico, ven reflectir o remate do inverno e o comezonda primavera, o retorno da vida, nos campos e na conciencia das xentes. É tamén o remate dun tempo de abundancia, de excesos, para acceder ao tempo de expiación previo ás festividades da Pascua. Pero sobre todo é o tempo en que cada quen sente a necesidade de invertir o papel que lle tocou vivir, a muller viste de home e o home de muller; os pobres séntense ricos, e os ricos visten de farrapos; as máscaras cobran papel de autoridades e os non disfrazados poden ser obxecto das bromas máis crueis.

O entroido ten unha maxia que todos os pobos sentiron desde a máis remota antigüidade: a do placer do prohibido, a do anonimato, o rompemento de normas, a anarquía total durante un tempo breve para logo volver ásobriedade, a monotonía, a estructurada sociedade de todo o ano.”

Xulio Xiz

Advertisements

Anguía, manxar do Miño

No corazón do Ribeiro, alí onde “o pai Miño” protagoniza a vida galega, naquel lugar onde a paisaxe se adorna de cultivos de vide que ocupan soleadas ladeiras, alí onde agora se levantan presas que embalsan a auga, a anguía foi unha abundante especie que en tempos antigos era un produto de subsistencia e que actualmente se converteu nun apreciado bocado para exquisitos padais.

anguiasA construción dos encoros no Miño a punto estivo de remataren coa especie, dadas as dificultades de remonte da anguía polas prefabricadas canles, onde a miúdo os exemplares morrían pola presión da auga ou por efecto das turbinas. Hoxe, conscientes da importancia da anguía, anualmente son rescatadas miles delas e axudada pola man do home a remontar os ríos galegos para que o seu ciclo vital poida seguir adiante. E así percorren -ao alcanzar a súa madureza- durante case un ano máis de 4.000 kms., chegando ao mar dos Argazos onde se aparean, desovan e morren. Afortunadamente, as pequenas crías emprenden a viaxe para regresaren ao río dende onde partiron as súas nais e continuar a deleitarnos.

Cóntanos D. José Cornide no seu “Ensayo de una historia de los peces” (1788) que “se serven as anguías frescas, fritas, guisadas e empanadas; pero cando son de proporcionado tamaño ásanse sobre as grellas, rebozadas en follas de loureiro ou parra, e aderezadas cun pouco de limón e pementa… “.

Cónstanos que en casas da zona aínda existe a tradición de degustalas cocidas ou en empanada, nós gozámolas sinxelamente fritidas: crocantes, substanciosas… Delicada carne de suave sabor, se tes a oportunidade non deixes de saborear este peixe con corpo de serpe, estou convencida de que te conquistará. Outro día falaremos da cría da anguía, a cotizada angula, pero esa é outra historia…

Publicado en: Benbo.eu por  Mercedes Blanco (La aprendiz de chef)

La Voz? no no! As voces de Os da Ría en “Íntimos”

O Café Cultural Auriense e Os da Ría organizan para a noite deste venres 27 de setembro, o concerto máis trangalleiro, dende o territorio do absurdo, da crítica máis ácida e da parodia da vida social, cultural e política do país, nun espectáculo ao que o público nunca é indiferente. Será ás 21.30 horas no senlleiro café situado na Praza do Correxidor.

osdaria+intimos+aurienseE quen mellor para presentarvos o concerto que Tomás Lijó e Carlos Meixide!:

Sempre é un góstele grandeiro volvedelar as terras de as Búrgolas, e é en aisí que enquereimos compartilladelar con o noso púbrico ourensán unha xonrada úñeca, íntima e sobranceira, para que coaseque nos podaimos tocadelar, bicadelar e nos funtarmonosnos cremita. Este vénroles, edeseguro que vai ser ben gorencioso, non falteindes!”

E agora, con toda esta información… aínda non mercastedes a entrada?

Reservas: Café Cultural Auriense